မဟာဝါနရဇာတ်တော်

ဤသည်ကား ဘုရားအလောင်းတော်သည် မဟာဝါနရ (မျောက်မင်း) အဖြစ် အထူးအကြိမ်၌ ဖြစ်တော်မူခဲ့သော ဇာတ်တော်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တစ်ခါက အလွန်ကျယ်ဝန်းသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေကာ မျောက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန်မြင့်မားသော သရက်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိ၏။ ထိုသရက်ပင်ကြီးကား တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသီးများ သီးပွင့်လျက်ရှိပြီး ထိုသရက်သီးတို့ကား အလွန်ချိုမြိန်သော အနံ့အရသာကြောင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံးသို့ ကျော်ကြားလျက်ရှိသည်။ ထိုမျောက်အုပ်ကြီးတွင် မျောက်တစ်ကောင်သည် အခြားသော မျောက်များထက် ထူးခြားစွာ ကွဲပြားလျက်ရှိသည်။ ထိုမျောက်ကား ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလွန်ကြီးမားပြီး အဖြူစင်ဆုံး အမွေးအမှင်များ၊ နီရဲသော မျက်လုံးများ ရှိ၏။ ထိုမျောက်ကား မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော 'ပညာရှိမျောက်မင်း' ပင် ဖြစ်သည်။ ပညာရှိမျောက်မင်းကား ဉာဏ်ပညာထက်မြက်ပြီး အလွန်တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်၏။ တစ်နေ့သောအခါတွင် ထိုသရက်ပင်ကြီး၏ အသီးများကို စားသုံးရန်အတွက် အခြားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော လူတစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုလူကား သရက်သီးကို စားသုံးပြီးနောက် ထိုသရက်ပင်ကြီးကို မိမိကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုစိတ် ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူကား သရက်ပင်ကြီးကို ခုတ်လှဲရန်အတွက် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ယူဆောင်လာသည်။ ထိုအမှုကို သိရှိသော ပညာရှိမျောက်မင်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်လျက်ရှိသည်။ ထိုလူကား သရက်ပင်ကြီးကို ခုတ်လှဲပါက မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံး အစာငတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိမျောက်မင်းသည် ထိုလူကို တားဆီးရန်အတွက် အလွန်အမင်း ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ထိုလူကား ပညာရှိမျောက်မင်း၏ စကားကို မည်သို့မျှ နားမထောင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိမျောက်မင်းသည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်၍ပင် ထိုသရက်ပင်ကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပညာရှိမျောက်မင်းသည် သရက်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံး ကိုင်းကို ကိုင်စွဲ၍ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် သရက်ပင်ကြီးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုလူကား ပုဆိန်ဖြင့် သရက်ပင်ကြီးကို ခုတ်လှဲရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအခါ ပုဆိန်သည် သရက်ပင်ကြီးကို ခုတ်လှဲမည့်အစား ပညာရှိမျောက်မင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ ခုတ်မိလေသည်။ ပညာရှိမျောက်မင်းသည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်၍ပင် သရက်ပင်ကြီးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုလူကား ပညာရှိမျောက်မင်း၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မိမိ၏ အပြုအမူကို နောင်တရလေသည်။ ထိုလူကား ပုဆိန်ကို ချထားပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံးသည် ပညာရှိမျောက်မင်း၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို အမြဲတမ်း အမှတ်ရလျက်ရှိသည်။ ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမမှာ - မိမိ၏အကျိုးထက် အများအကျိုးကို ရှေးရှု၍ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးသော အကျင့်ကောင်း ဖြစ်သည်။